j

Ervaringen

Share

Hier plaatsen we de ervaringen van lotgenoten, professionals en andere betrokkenen, die in aanraking geweest zijn met Münchhausen by Proxy (MbP) plaatsen. De ervaringen kunnen heel divers en afwijkend van elkaar zijn en wij geloven dat juist door deze verschillende verhalen meer personen zich hierin kunnen herkennen. We horen vaak dat ervaringsdeskundigen hun verhaal willen vertellen, dit is daarvoor een podium.

Er zijn professionals die een “niet pluisgevoel” hebben bij een kind in de groep, of iemand krijgt (op latere leeftijd) last van een vroeger trauma en dat roept allerlei vragen op en gaat op zoek. Ook zijn er partners en familie van mogelijke daders die vragen hebben. Door deze verhalen kunnen zij zich allemaal spiegelen aan de ervaringen van anderen en er mogelijk achter komen wat hen overkomen is door gelijkenissen te lezen met hun ervaringen. In het forum kunnen vervolgens, na registratie, deze personen in een afgesloten groep met elkaar verder van gedachten wisselen en hulp vragen.

Wanneer u een casusbeschrijving heeft en deze via deze site met anderen wilt delen kunt u deze sturen naar StOMbP@gmail.com. Na goedkeuring zullen wij deze hier dan plaatsen.

Vriendelijk dank voor uw inbreng, het StOMbP team.

 

Anoniem verhaal van een ervaringsdeskundige

Als kind heb ik altijd het gevoel gehad dat er iets niet normaal was. Ik kon er geen woorden aan geven maar dat ik geen gezond en blij kind mocht zijn dat was invoelbaar. De kinderartsen en verpleegsters waren in eerste instantie altijd aardig, totdat ze erachter kwamen dat er lichamelijk niets met mij aan de hand was. Het zou psychisch zijn en zo werd ik ook behandeld, alsof ik me aanstelde. Ik voelde me zo ongelukkig en onveilig want mijn moeder werd woest als de dokters niks konden vinden. Kon ik maar iemand in vertrouwen nemen.

Pas op late leeftijd kwam er een alerte kinderarts en hij heeft uitgebreid onderzoek gedaan. Deze kinderarts was zo ontzettend aardig voor mij, dat was ik niet gewend. Deze kinderarts heeft ervoor gezorgd dat mijn veiligheid gegarandeerd werd. Misschien had ik vanuit mezelf eerder een signaal kunnen geven als een kinderarts met mij gepraat had. Ik wist namelijk dat de angst om niet geloofd te worden te groot was om er maar iets over te kunnen zeggen. Ik stond ook onder enorme druk van mijn moeder. Ik durfde niks meer te zeggen….

 

Ervaringen van een leerkracht op een basisschool

Het kind en de school

Ik kreeg een kind in groep 2, waarvan ik het gevoel kreeg, dat dingen niet klopten. Zo werd ze
vaak ziek gemeld, terwijl ze op school nooit ziek was. Ze was vrolijk van aard en kwam graag naar school. Ze gedroeg zich heel aanhankelijk naar mij. Ze was wel steeds vaker moe en afwezig. Ze droeg te grote ‘rare’ kleding, en te grote maat schoenen/laarzen. Ze droeg ook heel vaak een winterjas terwijl het mooi en lekker weer was. Mijn collega van groep 1 had in het dossier geschreven, dat ze vond dat de moeder 2 kanten had. Ze leek heel lief en reageerde overdreven lief en aardig, maar ze kon heel boos worden. Ik had het gevoel dat L. veel meer zou kunnen dan ze liet zien, ze zou veel zelfstandiger kunnen zijn. Het leek wel of moeder haar expres klein hield.
Na een oudergesprek waar we bovenstaande dingen bespraken werd L. minder vaak ziek gemeld.
Ik heb een vragenlijst afgenomen bij L. met vragen zoals: ik vind het niet leuk als…. ik houd er van dat…. Hierbij was het opvallend hoe vaak L. haar moeder noemde. Dit in vergelijking met andere kinderen. L. vertelde thuis alles en moeder liet weten niet gediend te zijn met deze vragen aan haar kind. Thuis waren altijd alle rolluiken naar beneden, overdag dus ook. Het meisje werd vaker ziek gemeld, ook in groep 1 was dit al zo. Het kind sprak nooit af en met andere kinderen. Speelde niet buiten met kinderen uit de straat.

 

De moeder en de school

Haar moeder was erg bezorgd, overdreven vriendelijk, maar kon ook heel boos worden als er iets gebeurde wat haar niet zinde. Ik heb nog nooit een ouder meegemaakt die zo snel kon veranderen van poeslief naar heel boosaardig. Moeder doet zich heel anders voor dan ze in werkelijkheid is. Je moet hier eigenlijk voelsprieten voor hebben en er niet intuinen. Je kunt het niet geloven, dat een moeder dit doet bij haar kind. Het is ongelooflijk moeilijk om iets te ‘bewijzen’.
De moeder had duidelijk twee kanten: heel lief en aardig, maar ook enorm boos, akelig. Moeder vroeg zelf aandacht, verloor in de groep eens haar evenwicht en zei dat ze last van epilepsie had. Moeder kwam wel eens eerder de groep binnengelopen en voelde aan het voorhoofd van het meisje en constateerde dan dat ze koorts had. Ik vond dan van niet. Vader kwam niet in beeld.
Het kind werd heel klein gehouden en werd ‘anders’ aangekleed. Ze kreeg vanzelf de (negatieve) aandacht. Het kind werd steeds dikker.

 

Ondernomen acties

Ik heb het besproken met collega’s en de Intern Begeleider. Ook heb ik informatie gezocht op internet en kwam zo in contact met Nina Blom. Met haar had ik hier e-mailcontact over.
Hieronder een verloop van de stappen die we gezet hebben:
Intern Begeleider nam contact op met Jeugdzorg. Jeugdzorg vond dat we de vinger aan de pols moesten houden door regelmatig een voortgangsgesprek met de ouders te plannen.
Als het minder met L. zou gaan, of er zouden toch weer zorgwekkende signalen zijn, dan konden we de ouders motiveren zelf contact op te nemen met BJZ. Als de ouders dit dan niet doen, zouden we als school zelf contact opnemen. Bureau Jeugdzorg denkt dat AMK nog te vroeg is. AMK heeft veel expertise op het gebied van MbP, maar de bewijzen zijn heel moeilijk hard te maken. IB-er denkt dat het belangrijk is dat er op grond van nieuwe info opnieuw een standpunt ingenomen moet worden voor de korte en langere termijn.
Afspraak werd: Ib-er mailt de info door naar BJZ. BJZ leest het verslag en neemt contact op met MW.
School hoort via BJZ hoe het verder moet gaan.
Er was een gesprek met vertrouwensarts, advies was: schoolarts activeren en kind aanmelden in het ZAT-team.
Er is een lezing van ervaringsdeskundige Nina Blom georganiseerd voor het hele team op school.
Het kind L. is besproken tijdens deze lezing met de boodschap om alert blijven. Vooral absenties goed bijhouden, kind en kleding in de gaten houden. Sociale en emotionele ontwikkeling goed blijven volgen. Vooral de zelfstandigheid van het kind in de gaten houden en alles noteren.

 

Kenmerken bij het meisje

• Grove motoriek, ze kan niet goed klimmen. Ze mag immers niet vaak buiten spelen en ze heeft een gewichts-belemmering
• Gewichtsprobleem
• Emotionele problematiek (ieder kind reageert anders maar boosheid kan ook een vorm van
onmacht/onvermogen zijn)
• Vaker ziek
• Niet met ander kindjes mogen spelen
• Bloedblaar, erg vreemd! Het belletje rinkelt harder!
• Afwezig/moe
• Aanhankelijk naar juf toe. Ze wil graag liefde ontvangen.

 

Kenmerken moeder/gezin

• Overdreven vriendelijk en andersom! (vooral als het niet naar haar zin gaat!)
• Benadrukken dat ze veel knuffelt en goed is voor haar kinderen, belletje rinkelt
behoorlijk!!! Vooral dat het meisje knikt!
• Moeder die niet eerlijk is….kenmerk is liegen!
• Moeder benadrukt ook haar kwalen en het mag in dossier.
• Moeder heeft ook gewichtsprobleem…zwaarlijvig.
• Zorgt dan ook voor vader….geen hulp!
• Moeder houdt meisje klein, vindt het niet erg dat meisje drie jaar kleutert.
• Moeder trekt ook veel aandacht!
• Doet lief maar is ze niet. Dit is opgemerkt!
• Vader die vaak niet kan komen op schoolbezoek
• Moeder benadrukt de pijn die vader heeft

 

Gesprek tussen vertrouwensarts AMK en leerkracht

De vertrouwensarts vertelde, dat het heel belangrijk is om na de grote vakantie wel een plan klaar
te hebben:
Heel belangrijk en de eerste stap zou moeten zijn:
1. De schoolarts activeren. Het is belangrijk dat zij dingen uitzoekt, als L. weer veel afwezig zou zijn. Dat zij dan meteen informatie opvraagt bij behandelartsen, onderzoeken begeleidt om het ziekteverzuim te achterhalen. Zij zou de ouders dan kunnen oproepen en uitnodigen voor een gesprek. De schoolarts zou om advies kunnen vragen bij een vertrouwensarts van het AMK, een vertrouwensarts zou mee kunnen denken. Dit zou in een vroeg stadium moeten gebeuren. Dus na de grote vakantie.
2. In het ZAT-team moet de rolverdeling duidelijk gemaakt worden. Mogelijk een psycholoog inschakelen om de sociaal/emotionele ontwikkeling in kaart te brengen.
Welke functie heeft de persoon van Jeugdzorg, die zitting heeft in het ZAT? Is hij onderwijskundig hulpverlener of een andere functie. Hij zou, afhankelijk van zijn functie, ook het AMK kunnen benaderen en om advies vragen. Niet echt een zorgmelding, maar wel om advies vragen. Het is belangrijk dat er overleg is met het AMK. De rol van de schoolarts is heel belangrijk inderdaad. Ze kan een beetje een ARBO rol voor zieke kinderen hebben.

 

Anonieme melding, maar dan echt anoniem

Dit blijft moeilijk, zeker in de situatie waar ik in heb gezeten. De veiligheid van de melder is erg belangrijk. De schoolarts is enorm belangrijk. De punten die de vertrouwensarts heeft doorgegeven zijn erg belangrijk. Die stappen zou ik de volgende keer heel duidelijk volgen.

 

Het vervolg

Het advies van Nina was om heel aardig en vriendelijk te blijven naar de moeder. Dit heb ik gedaan en moeder deed hierin mee. De hele situatie werd wel door ons in de gaten gehouden, moeder was ook alert en meldde L. bijna niet meer ziek. Dit schijnheilige gedoe vond ik wel moeilijk.
Deze hele situatie kostte veel (extra) energie en tijd. Ik kon wel goed afschakelen, maar je was er wel mee bezig. Je wilde alleen het allerbeste voor alle kinderen. De ouders leken wel op hun hoede.
L. speelde op een gegeven moment wel eens buiten op straat, heel soms kwamen er kinderen spelen of zij speelde bij anderen. L. is twee keer blijven zitten en had moeite met leren. Ze werd steeds dikker. Ze kwam ‘ouwelijk’ over, praatte erg volwassen en ging voornamelijk met volwassenen om in het weekend. Moeder was heel zorgzaam, kwam vaker mee naar binnen om aan te geven, wat dochter L. had gehad. Ze vertelde dan ook vaker, dat zij en haar dochter veel knuffelden. Ze zei dan ook altijd: “Hé L, dat doen we altijd”. L. kon alleen maar beamen door te knikken. Ik vond het overdreven. Moeder voelde ook wel eens aan het voorhoofd van het meisje, vond haar warm terwijl ik dat niet vond. Ze was m.i. overbezorgd en te beschermend.
L. heb ik alle jaren goed gevolgd. Ik heb steeds contact gehouden met collega’s en geïnformeerd naar het welzijn en functioneren van L. Hoe de verhoudingen thuis lagen en hoe het thuis echt ging; niemand zal het ooit weten. Dit is een meisje dat je altijd goed zult moeten blijven volgen en vooral: volg je gevoel en wees alert!!

 

 

Verhaal van een ervaringsdeskundige

Ik was 38 jaar oud, mama van twee schatten van kinderen en verantwoordelijke in een huis voor mensen met een verstandelijke beperking. Ik had een goed, vol en rijk gevuld leven.
Heel stil en voorzichtig begon ik pijn te krijgen in mijn nek en schouders. Wat eerst sporadisch en draaglijk voorkwam, werd steeds hardnekkiger en overheersend. De pijn werd een constante metgezel en hield me niet alleen uit mijn werk, maar ook uit mijn slaap.
En toen kwamen de nachtmerries, de flash-backs.
Telkens opnieuw speelde de film zich voor me af. Fragmenten van de vele pijnlijke en beangstigende ‘behandelingen’ die mijn moeder mij gaf. Ik dacht dat ik gek werd, ik begreep niet waarom die vele beelden mij overvielen. Ik wilde deze herinneringen niet! Ik was een ziekelijk kind en mijn mama had altijd voor me gezorgd. Dank zij haar leefde ik nog!
Op een zonnige dag, de kinderen waren buiten in het zwembadje aan het ploeteren, voelde ik hoe een zoveelste pijn-en angstaanval kwam opzetten. Ik kon nog net naar de badkamer vluchten, waar ik dubbel plooide en vol pijn, angst en overheersende beelden, op de vloer terechtkwam. De herinneringen waren zo sterk, dat ik zelfs de geur van het brandbare product waarmee ze me vaginaal ‘behandelde’ tegen zogenaamde blaasontstekingen, kon ruiken. Ik voelde de brandende pijn. Wat was er toch met mij aan de hand? Waarom kwamen die herinneringen zo sterk en realistisch terug? Mijn mama kon er toch niet aan doen dat ze van de vele dokters die behandelingen bij mij moest uitvoeren?
En toen stond alles stil! Plots beseft ik dat deze behandelingen nooit konden voorgeschreven zijn door dokters. Integendeel: als je deze behandelingen bij een kind uitvoerde, werd het zelfs ziek.
Ik was niet ziek, ik werd ziek gemaakt!
Vanaf dat moment vielen alle puzzelstukken op hun plaats. Plots voelde en wist ik dat de leugens, die ik al een heel leven met me meesleurde, eindelijk zouden opengelegd worden. Plots zag ik alles vanuit de juiste context en kon ik alles juist plaatsen. Het harde wrijven van het brandbare product tussen mijn beentjes, waardoor eerst alles rood en branderig werd, en het uiteindelijk open wonden werden, de vele diëten, waardoor ik steeds lichter werd en het medisch schooltoezicht gealarmeerd werd, de medicatie waardoor ik slaperig werd, de overdosis medicatie die me voor een zoveelste maal in het ziekenhuis deed belanden,… en telkens weer de vele pijnlijke en beangstigende onderzoeken en behandelingen in het ziekenhuis, waar ze voor een raadsel stonden hoe ik telkens weer zo’n zware urineweg-infecties kon ontwikkelen. En ja: na enkele dagen ziekenhuisopname, genas mijn huid zich mooi en trok de infectie weg. Iedere keer weer opnieuw. En de dokters stonden voor een raadsel!
Ik besefte dat ik jarenlang leefde onder de angst dat ik zou sterven, want dat was het verhaal wat ik van mijn moeder hoorde. Ik had een zware afwijking aan mijn blaas en nieren en zou sterven.

Vanaf het moment dat ik alles besefte, gleed ik steeds dieper weg. De herbelevingen werden een constante, ik dissocieerde, ging mezelf steeds meer beschadigen, ik at en sliep niet meer en besloot uiteindelijk aan te kloppen bij een psychotherapeut.
Ik ben nu ruim drie jaar in behandeling. Het is een weg vol kuilen en hobbels geweest, maar het werpt zijn vruchten af. Ik leef steeds makkelijker met de gevolgen van de PTSS, leer omgaan met het dissociëren, en grijp steeds minder terug naar de zelfbeschadiging als beschermingsmechanisme, iets wat moeilijk is, want ik leerde als kind dat je pijn moet hebben om te genezen.
Ik heb, samen met mijn therapeut en enkele trouwe vrienden, mijn levensverhaal in de juiste context geplaatst en voel dat het pijnlijk maar wel eerlijk is om de realiteit onder ogen te zien. Het brengt rust. Het gevoel van een loodzwaar geheim met me mee te dragen, is weggevallen.
Nee, het is geen mooi verhaal, en het zou niemands verhaal mogen zijn. Maar het is mijn verhaal, dit keer zonder leugens en manipulaties.
En ik heb vaak gedacht dat ik het niet zou halen, dat het te zwaar was om alles verwerkt te krijgen. Maar ik weet ondertussen dat het mogelijk is een mooi, nieuw eigen leven op te bouwen, ver weg van de vele manipulaties.
MbP zal altijd een deel van mijn leven blijven uitmaken, maar het is geen constante meer. Met het weghalen van de leugens, is er meer ruimte ontstaan om mezelf te worden.
Niet meer het ziek gemaakte, kleine meisje, maar de gezonde vrouw die ik ben.

 

Muziek over Münchhausen by proxy

Een lied op ons lijf geschreven, voor alle Overlevers!
Herman van Veen, titel: ‘Wie’

 

Eminem is ook Overlever en dit lied gaat hierover.

Titel: ‘Cleanin out my closet’

 

Share